Nawet nie wiem, kim jesteśmy.

Zakładając, że z niewiedzy przychodzą te najlepsze odpowiedzi, zamykam na chwilę oczy i po raz setny maluję portrety. Słowem, myślą i czynem. Dotykiem. Uśmiechem.

Nie do końca jestem pewna, czy to dobra droga.
Nie znam innych.

*

"A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Choć gdybym chciała, to bym się urządziła.
(...)Wystarczy, żebym była miła."

*

Niech ten rok szkolny się już skończy.
Proszę.
Nerwy mi puszczają.